به دنبال تظاهرات میلیونی و خشم‏آلود ملت انقلابی ایران علیه رژیم سفاك طاغوت، جعفر شریف امامی، نخست وزیر رژیم پهلوی، روز شانزدهم شهریور 57، از دو مجلس شورای ملی و سنا تقاضای تشكیل جلسه فوق العاده كرد و بعد از ظهر همان روز، جلسه هیئت وزیران تشكیل شد. در این جلسات، مدتی درباره تسلط یافتن به اوضاع و راه‏های جلوگیری از آشوب‏ها و آتش سوزی‏ها تبادل افكار گردید. سرانجام شریف امامی ضمن سخنانی افزود كه كشور به جریان یك توطئه ضد مردمی قرار گرفته است و محركین این توطئه نیز شناخته شده‏اند و چاره‏ای جز بازداشت آنان نیست. با قوانین فعلی نمی‏توان متعرض آنان شد و صلاح در این است كه برای تسلط به امور و مهار كردن تظاهرات، در تهران و چند شهرستان ناآرام (از جمله کازرون)، حكومت نظامی برقرار شود. شریف امامی قول داد كه اعلام حكومت نظامی صرفاً به منظور دستگیری محركین و عوامل خارجی است و به هیچ وجه برای مقابله با مردم نمی‏باشد. به این ترتیب هیئت وزیران، برقراری حكومت نظامی را به تصویب رساند. همزمان با اولین روز از حكومت نظامی در هفدهم شهریور 57، هزاران تن از مردم انقلابی به خاك و خون كشیده شدند و این حادثه زوال رژیم ستمشاهی را سرعت بخشید.